Jestem zwycięzcą!

nadz

A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Beznadziejny dzień. Beznadziejna pogoda. Moje życie jest beznadziejne. JA JESTEM BEZNADZIEJNA/Y.

Zdarza się, że tak myślisz? Że wracasz do domu i nie robisz nic? A może nawet z niego nie wychodzisz, bo nie ma sensu? Nie dziwię się, też tak czasem mam.

Nadzieja to oczekiwanie spełnienia czegoś pożądanego i ufność, że to się spełni. Można w takim razie przyjąć, że beznadzieja to brak pragnień i oczekiwań, że coś dobrego może się wydarzyć. Podobno, kiedy człowiek niczego się nie spodziewa, niczego nie oczekuje to na pewno się nie rozczaruje. I to prawda. Być może wtedy człowiek jest bardziej otwarty na to, co przyniesie los. Ale czy brak pragnień i oczekiwań to nie to samo, co brak życia? Kiedy mam pragnienia, mam cel. Mam do czego zmierzać, do czego dążyć. Mam co robić. Chce coś robić.

Więc jeśli czujesz, że Twoje życie jest beznadziejne. Wyznacz cel. Na początek nawet malutki. Nie musisz to być od razu zdobycie Oscara, ale może warto zacząć od kółka teatralnego w szkole. Co Ci szkodzi, człowieku?

No tak, ale samo osiąganie i gromadzenie celów na wiele się nie zda, bo można tak gonić w nieskończoność, a przegapić to, co najważniejsze. Chodzi o to by mieć cel, ale nie skupiać się na nim za wszelką cenę. Bo to, że czegoś nie osiągnę nie musi znaczyć, że przegrałam. Na pierwszym roku studiów podczas pierwszej sesji moim głównym celem było zdać wszystkie egzaminy (najlepiej na 5). Kiedy okazało się, że jednego nie zaliczyłam – mój świat runął. Oczywiście zaczęłam sobie wyrzucać, że jestem beznadziejna, że jestem głupia, bo nie zdałam tak prostego egzaminu. Nie osiągnęłam swojego celu. Ale wiem, że dzięki temu zobaczyłam, że nie zawsze muszę być na 5+. Że to nie nagromadzone osiągnięcia świadczą o tym jakim jestem człowiekiem. A dodatkowo jeszcze przekonałam się, że poprawka wcale nie jest taka straszna.

W dosłownym przekładzie rozważany fragment brzmi: A nadzieja nie rozczarowuje, bo miłość Boża rozlana jest w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Myślę, że to zdanie mówi samo za siebie. Duch już został nam dany – przy chrzcie. Masz Go w sercu. Ja też Go mam, ba miłość Boża jest w moim sercu rozlana! Ale często swoimi oczekiwaniami i pragnieniami przecieram tę Bożą miłość, przysłaniam ją. Chodzi więc o to by w pewien sposób oczyścić swoje serce, by poznać je z Bożej perspektywy. Taka nadzieja nie rozczarowuje, nie zawodzi. Nadzieja, która jest złożona w Nim, w Jego dłoniach, w Jego miłości. Taka nadzieja przynosi pokój. Kojarzy mi się to z takim moim połamanym sercem, z dziurami, z łatami, z ranami, które jest oblane Bożą miłością – tak jak truskawka czekoladą. Zanurzone w Tej miłości. I ta czekolada po pewnym czasie twardnieje a do truskawki już nie tak łatwo się dobrać. Tak samo Boża miłość, która jest taką zbroją, skorupą dzięki, której moje serce nie jest już wystawione na otwarty atak. Dzięki, której mogę żyć, stawiać sobie cele, mieć pragnienia. Bo wiem, że kiedy ofiaruję je Bogu, jestem zwycięzcą już na starcie.

Jest w tej piosence fragment (bardzo wolne tłumaczenie): Zabierz mnie w podróż  od mojej głowy do mojego serca, żeby odpuścić i zgubić się w Tobie. Nie muszę się wstydzić, gdy wychodzę na głupka. Oddając Ci to, czego nie potrafię utrzymać – chwytam się Ciebie.

drs.


 

Nadzieja ma sens

nadz

Bo nadzieja bezbożnego jak plewa wiatrem miotana i jak lekka piana rozbita przez burzę. Jak dym się rozwiała od wiatru, zatarła się jak pamięć chwilowego gościa. A sprawiedliwi żyją na wieki; zapłata ich w Panu i staranie o nich u Najwyższego.

Czym jest nadzieja bez oparcia? Nie chodzi mi przecież o żadną gwarancję, czy pewność, bo to nie wymaga już nadziei. Chodzi mi o taką nadzieję która prowadzi nas do jakiegoś celu, do jakichś zamierzeń, które stawiamy sobie na początku drogi, a nadzieja podtrzymuje w nas echo pierwotnych założeń i daje siłę.

W kontekście tego spójrzmy na dzisiejszy fragment. W pierwszym z wersetów Księga Mądrości mówi o człowieku bezbożnym, poganinie. Najprościej ujmując, o tym, jak nic nie warta jest jego nadzieja – miotana, rozbita, rozwiana, zatarta. Ile trudu więc napotyka człowiek wobec takich przeciwności, by kolejny raz, i kolejny, generować w sobie jakąś nadzieję. Nadzieję na coś. W drugim wersecie nie ma jednak o niej już ani słowa. Jest już tylko spokojne, lecz zdecydowane stwierdzenie, że sprawiedliwy ma życie wieczne, i nagrodę u Pana. Co stało się więc w tym przypadku z nadzieją? Można odnieść mylne wrażenie, że skoro mam Wiarę w Boga, i w dodatku żyje sprawiedliwie, to nie potrzebuje już nadziei bo przecież to wszystko już mi się należy, jest oczywistością. Jednak przecież nikt z nas sam sobie nie zasłużył na życie wieczne ani jakąkolwiek inną nagrodę od Pana.

Nie chodzi o to, by tylko żyć sprawiedliwie, i nie o to by tylko żyć nadzieją, którą sami sobie budujemy, i w sobie pokładamy.

Bo przecież koniec końców rozliczeni zostaniemy z Miłości, wobec Niego i ludzi, więc i nadzieje zamiast na sobie, skupmy na Bogu i jego miłosierdziu, bo to jedyne sensowne narzędzie w rękach sprawiedliwych.

Pokój +

mbr.


 

Niecnota boska

nadzieja 10

Serce jego jak popiół, nadzieja jego marniejsza niż ziemia i życie nędzniejsze niż glina. Bo nie poznał Tego, który go ulepił, tchnął w niego duszę działającą i napełnił duchem żywotnym.

Czym w gruncie rzeczy jest dla mnie nadzieja? Pierwsze skojarzenie jest ciepłe, zielono – żółte. Pełne wiary “Byle do wiosny!” z filmów wojennych. Kobiety przy nadziei i koleżanka Nadia.

Nadzieja bywa szyderczo nazywana matką głupich. Niech no jednak tej matki zabraknie, to wtedy jest beznadzieja- klapa, lipa, dno i dwa metry mułu. Nic dziwnego- skoro umiera ostatnia, to co zostanie, gdy nawet jej zabraknie?

Mimo wszystko bilans skojarzeń jest pozytywny. Poza tym, cytując Pontyfika: ” chrześcijanin to człowiek nadziei”. To coś czego czasem zazdroszczą mi znajomi ateiści. Nadzieja na miłosierdzie i na sprawiedliwość pomaga przebaczać sobie i innym, odciążając serce. Czego można oczekiwać od Pisma Świętego, jeżeli nie peanów na cześć nadziei? Uwielbienia dla cnoty boskiej, słów zagrzewających do boju? Czytamy ten fragment z Aniołem Stróżem. Ciężko jest mi przyjąć do wiadomości, że moja pieczołowicie pielęgnowana nadzieja jest o kant stołu potłuc. Że cnota boska nie zawsze jest boska, a czasem bywa żenująca. Cierpliwie ciułane pieniądze na elektronikę, dekorowanie pokoju na stancji miesiąc po miesiącu, rozplanowywanie nauki na egzamin, ładujące baterie spotkania z przyjaciółmi, mowy motywacyjne trenerów personalnych, miłości – wszystko to mami obietnicą szczęścia. Daje nadzieję na to, że z tabletem ułatwiającym naukę i lepszą samodyscypliną będę spełniona. Jeszcze usunę parę problemów, poduczę się niemieckiego i gotowania. Żyć nie umierać! Anioł Stróż bierze garść ziemi i przesypuje przez palce. Czym jest moja nadzieja, skoro nawet ta garść więcej znaczy? Zazwyczaj czytam fragmenty o królewskiej godności, a nie spopielonym sercu.

Konkluzja jest dosyć banalna: albo zacznę poznawać Boga i zabiegać raczej o Niego niż o cokolwiek innego, albo cały mój krótki żywot będzie bez sensu. Przeminę i nic nie napełni mnie szczęściem.

Albo albo, nie ma trzeciego wyjścia. Cnota boska – czyli przymiot Pana Boga, ale też cnota, której to On powinien być głównym “biorcą”. I tylko niecnota pokłada nadzieję w kimś innym.

ah.


 

Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.

_DSC231051

No i dobiliśmy do brzegu. Ostatnie zdanie jakie Maryja wypowiada na kartach Ewangelii. Można powiedzieć, że to Jej ostatnia wola. Nie zostawia nam nasza Matka łatwego zadania… Robić WSZYSTKO, co Ktoś mi powie ? Bez przesady.

Często słyszę, że w wypowiedziach lepiej nie używać kwantyfikatorów (wiem, trudne słowo) takich jak: zawsze, wszystko, każdy… A Maryja używa. I u Niej WSZYSTKO, to naprawdę znaczy WSZYSTKO. Nie ‘wszystko to, co uznasz za słuszne’; czy ‘wszystko to, co spodoba się tobie’; nie ‘wszystko, co będzie łatwe do wykonania’; ‘wszystko, na co będziesz mieć siłę’. WSZYSTKO, COKOLWIEK POWIE JEZUS, bo On wie, co mówi.

Scena wesela w Kanie to jedna z moich ulubionych w Ewangelii. Pamiętam jak kiedyś przygotowywaliśmy spotkanie na ten temat. Wypisywaliśmy wszystkie postacie i próbowaliśmy odtworzyć ich emocje, to jak się czuli, co nimi kierowało. I bardzo spodobał mi się pomysł, że sedno tego, co Jezus mówi i tego, co za chwilę powie Maryja leży w spojrzeniu. Kiedy zamknę oczy mogę wyobrazić sobie tę scenę. Jezusa, który pełen spokoju i opanowania mówi: Spokojnie. Jeszcze nie teraz. Ja wiem, co robię. I obok Maryję. Pełną ufności. Ona też to wie. Już to widzi. Cokolwiek wam powie, zróbcie to. Może się wam to wydać bez sensu i głupie. Ale zróbcie to. Zaufajcie mi. Zaufajcie Jemu.

I to jest chyba najtrudniejsze zadanie jakie stawia przed nami Pan Bóg. Zaufać Mu mimo, że nasza ludzka logika mówi zupełnie, coś innego. Mimo, że moim zdaniem, to powinno wyglądać inaczej. Ustawić siebie w pozycji tych sług, którzy stągwie napełniają wodą i z drżeniem serca niosą je staroście weselnemu. Jak bardzo pokorni byli. Jak dobrze spełnili swe zadanie, bo przecież po to się tam znaleźli, aby gościom weselnym służyć pomocą. Słudzy nieużyteczni – wykonali to, co im polecono, a przyczynili się do tak wielkiego cudu. A ja jak często chce żeby to moje było na wierzchu. Być pierwszym, być lepszym. Być uznanym, docenionym.

Ale… miało być o Maryi…

Maryja zaufała w pełni. I to całkowite zaufanie wydało w Jej życiu przepiękne owoce. Mimo, że Jej życie nie było usłane różami. Mimo, że zdarzały się momenty trudne. Mimo, że były momenty, których nie rozumiała. Skąd u Maryi taka postawa?

Anioł jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. (Łk 1,35)

Z Ducha. Z Ducha, z którym Maryja nieustannie współpracowała. Którego natchnień słuchała. Ducha Bożego, którym tak była przesiąknięta, że mogła o Nim świadczyć każdym momentem swojego życia. W każdym słowie i każdym geście.

Nie bój się przyjąć tego daru, który Pan chce Ci dać. Nie bój się otworzyć na Jego działanie. Wystarczy, że spróbujesz. Wystarczy, że powiesz Mu, że chcesz. On zajmie się resztą, tak jak zajął się Maryją. Ona też się bała. Ona też miała wątpliwości. Ale moc Boża wygrała, przezwyciężyła ten lęk. Nie bój się Mu zaufać mimo, że zaprasza Cię do rzeczy trudnych i być może zupełnie dla Ciebie niezrozumiałych. Otwórz swoje serce. Rozważaj Jego obecność. Proś o Ducha każdego dnia i proś, by Maryja również wstawiała się w tych prośbach za Tobą. By ogarnęła Cię swoim sercem. Bo Ona jest Matką, która wszystko rozumie, dobro zobaczyć w nas umie i jest z nami w każdy czas.

 

drs.